Ξέρει η κυβέρνηση που μας πάει;
Θα τα βγάλει πέρα η χώρα με τόσα χρέη;
Ξέρει η αντιπολίτευση τι λέει όταν προτείνει ένα διαφορετικό μνημόνιο, την έξοδο από την ΕΕ, την επιστροφή στην δραχμή, την άρνηση πληρωμής των χρεών;
Ποιες θα είναι οι συνέπειες για κάθε μια από αυτές τις επιλογές;
Ποιος παίρνει την ευθύνη να τις κάνει κυβερνητική πολιτική, αντί να τις προτείνει αντιπολιτευτικά;
Από την άλλη ακούω για δημοψήφισμα, αλλά με ποιο ερώτημα άραγε;
Ακούω για εκλογές. Ποιο πρόβλημα θα λύσουν άραγε οι εκλογές σήμερα;
Ένα πράγμα έχω καταλάβει μόνο. Το σημερινό πολιτικό μας σύστημα, στην σημερινή συγκυρία, δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη. Κάθε επιλογή είτε της κυβέρνησης, είτε της αντιπολίτευσης δείχνει εξίσου τρομακτική.
Τι μπορεί να προσδοκά ο πολίτης σήμερα από αυτό το πολιτικό σύστημα;
Κατεβαίνω εδώ και μερικές μέρες στα Περιβολάκια στην συγκέντρωση των αγανακτισμένων. Εκεί βλέπω διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Ακτιβιστές, κομματικούς χωρίς ταμπέλες, ηλικιωμένους, νοικοκυρές, πολλά παιδιά, πολλά χαμόγελα, πολλή διάθεση για συζήτηση, πολύ χιούμορ. Δεν θυμάμαι συγκέντρωση στον ίδιο χώρο τόσων διαφορετικών ανθρώπων. Γύρω στους 200 άνθρωποι στην Κόρινθο έχουν αποφασίσει να μην περνούν πια τα βράδια στην τηλεόραση, στα μπαράκια, στις παραλίες. Είναι εκεί στα Περιβολάκια, κάθονται κάτω παρέα με αγνώστους, ακούνε μουσική και συζητούν για την ζωή τους.
Τι έφταιξε;
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πώς θα τα βγάλουμε πέρα;
Δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις. Όλοι ψάχνονται.
Που και πως θα πορευτεί άραγε αυτό το αταξινόμητο πλήθος 200 διαφορετικών ανθρώπων;
Θα ξεφουσκώσει γρήγορα ή θα μπορέσει άραγε να αποτελέσει την μαγιά για μια άλλου τύπου ανθρώπινη δικτύωση επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας;
Αυτό που φαίνεται σίγουρο όσο περνά ο καιρός είναι ένα. Οι πολίτες που μαζεύονται σήμερα στις πλατείες ίσως είναι η μόνη μας ελπίδα.
Ευ. Σπινθάκης
