Αν υπήρχε σοβαρό κράτος, σοβαρή αστική τάξη στην Ελλάδα, επαναλαμβάνω πάλι ότι ο πολιτισμός και ο τουρισμός και η αγροτική παραγωγή θα είχαν συμβάλλει στην πρόοδο της χώρας ώστε να μην είμαστε σήμερα μια χώρα υπό χρεοκοπία. Δυστυχώς όμως, για μια ακόμη φορά, όσοι κυβέρνησαν μέχρι τώρα τον τόπο και συνολικά η αστική τάξη της χώρας, αποδείχθηκαν πέρα από τις ταξικές τους επιλογές και ανίκανες. Αναρωτιέμαι ποια άλλη χώρα με αυτό τον πολιτισμό και αυτό το φυσικό τοπίο που έχει η Ελλάδα δεν θα είχε αποφασίσει να στρέψει όλη της την πολιτική στο να περάσει σε όλη την υφήλιο ότι είναι πάνω απ’ όλα η χώρα του πολιτιστικού τουρισμού. Ποια άλλη χώρα δεν θα είχε κατοχυρωθεί στην παγκόσμια κοινότητα ως «ΕΛΛΑΔΑ, Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»;Εντύπωση προκαλούν όσα είπε ο κ. Υπουργός και για το ότι απόφαση της κυβέρνησης είναι να αναδείξει την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μόνο ως χώρους τουριστικού προορισμού, δηλαδή μας λέτε, κ. Υπουργέ, ότι οι λοιπές Περιφέρειες, άρα και η Πελοπόννησος δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από την κυβέρνηση. Και επιπλέον παραδέχεστε ότι όσοι ήμαστε εναντίον των Ολυμπιακών Αγώνων δικαιωνόμαστε, αφού αυτοί δεν συνεισέφεραν ούτε στο να κάνουν γνωστή την Αθήνα ως χώρο τουριστικού προορισμού. Το κυριότερο όμως που μου έκανε εντύπωση και δικαιώνει όσους είμαστε εναντίον των Ολυμπιακών Αγώνων είναι αυτό που είπατε ότι υπάρχουν αρκετοί αθλητικοί χώροι χωρίς προγραμματισμό και σήμερα είναι απλώς «κουφάρια».
Εισαγωγικά οφείλω να τονίσω ότι ο πολιτισμός και ο τουρισμός έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, αλλά μπορούν κάτω από προϋποθέσεις να αλληλοτροφοδοτηθούν και να συμβάλλουν στην πρόοδο της χώρας. Συνειδητά δεν χρησιμοποιώ τη λέξη ανάπτυξη αλλά τη λέξη πρόοδο διότι η αριστερά αγωνίζεται για τη πρόοδο του λαού και του τόπου. Επίσης πρέπει να πω ότι ο πολιτισμός κατά τη γνώμη μας είναι αυταξία. Ο πολιτισμός πρέπει να κάνει τον άνθρωπο από καταναλωτή προϊόντων και ενίοτε υποπροϊόντων παραγωγό πολιτισμού
1) Ο πολιτισμός είναι δημόσιο αγαθό, συνεπώς απαιτεί δημόσια χρηματοδοτική στήριξη.
2) Η ανάπτυξη του τουρισμού στηρίζεται κυρίως στις ιδιωτικές επενδύσεις, προϋποθέτει όμως από την πλευρά του κράτους μακροχρόνιο προγραμματισμό για το τι είδους τουρισμό θέλουμε να αναπτύξουμε, απαιτεί εθνική, περιφερειακή και τοπική πολιτική αντιμετώπισης των πολυεθνικών πρακτορείων που ελέγχουν τον τουρισμό, απαιτεί χωροταξικό σχεδιασμό, απαιτεί προστασία του τοπίου, προστασία εν γένει του περιβάλλοντος και προστασία των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων στον τουρισμό. Γιατί τουρισμός δεν είναι μόνο τα ξενοδοχεία, είναι και οι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά. Για ποια πρόοδο όμως μπορούμε να μιλήσουμε, για ποιο πολιτισμό και για ποιο τουρισμό, όταν εδώ και χρόνια την ανάπτυξη και γενικότερα την πρόοδο την παγίδευσαν οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υπηρετούν τα κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο; Όταν έχετε χρόνια τώρα αποδιαρθρώσει εντελώς και διαλύσατε πλήρως τους κρατικούς, τους δημόσιους αναπτυξιακούς θεσμούς και τους έχετε προσδέσει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, της «διεθνούς εξειδίκευσης» και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων; Βέβαια όλα τα παραπάνω απαιτούν μια άλλη πολιτική και μια άλλη κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που δεν θα υποτάσσει τη χώρα στις ορέξεις των ξένων δανειστών για να μετατραπεί όλη η χώρα σε παραθεριστική κατοικία των πλούσιων συνταξιούχων του βορρά ούτε φυσικά μια πολιτική η οποία διαλύει τις εργασιακές σχέσεις και μειώνει πολύ τους μισθούς και τα μεροκάματα των εργαζομένων. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να γίνει ένα πλατύ, μαζικό, ενωτικό, ταξικό κίνημα ανατροπής αυτών των πολιτικών.
