Αυτή τη νέα πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί και που επιτείνεται μέρα με τη μέρα, είναι κρίσιμο να την έχει συνειδητοποιήσει ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου πριν ξεκινήσει τις συζητήσεις του με τους δανειστές μας. Γιατί μόνον τότε θα είναι σε θέση και να τη μεταδώσει.
Το πώς θα τη μεταδώσει, είναι φυσικά ένα θέμα. Λίγο θα ενδιαφερθούν οι δανειστές και πίσω τους οι κερδοσκόποι που αξιοποιούν τη συγκυρία, αν δεν την υποθάλπουν κιόλας, για το τι θα γίνει στην Ελλάδα: αν κινδυνεύει ή όχι η δημοκρατία, αν θα πεθάνουν άνθρωποι και πώς, αν θα γίνει εσωτερική σύγκρουση, αν θα νεκρώσει το μέλλον. Γι αυτό λοιπόν, δεν χρειάζεται ούτε πρέπει να τους πει αυτά.
Υπάρχει όμως κάτι που μπορεί να τους πει και να το καταλάβουν πολύ καλά, γιατί θα μιλά στη γλώσσα τους; Ότι, αν μας διαλύσουν, όπως ήδη κάνουν, τελικά, δεν θα πάρουν φράγκο. Και όχι μόνον δεν θα πάρουν, αλλά, αν δεχθούμε ότι το ευρώ έχει ακόμα κάποιο ρίσκο από την ελληνική πτώχευση, θα αναλάβουν κι όλο αυτό το ρίσκο – αν υπάρχει, καθώς χθες και η ίδια η κυρία Μέρκελ έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι το ευρώ δεν κινδυνεύει. Κάτι που, προφανώς, δεν είναι ούτε ασήμαντο ούτε χρονικά συμπτωματικό, το ότι λέγεται με αυτό τον τρόπο αυτή τη στιγμή.
Οσο λοιπόν κι αν ακούγεται παράδοξο, ο πρωθυπουργός οφείλει να εμφανιστεί, για πρώτη φορά στη θητεία του, αποφασισμένος και επιθετικός – είναι αρετές πίεσης που τις εμφανίζει πολύ συστηματικά στο εσωτερικό, αλλά ουδέποτε τις έχει αξιοποιήσει στο εξωτερικό.
Ο κ. Παπανδρέου οφείλει να ξεκαθαρίσει ότι ως κυβερνήτης της χώρας δεν θα την αφήσει να διαλυθεί. Οι εικόνες υπάρχουν, οι πληροφορίες αφθονούν, οι εκτιμήσεις είναι δεδομένες. Ολοι γνωρίζουν τι ήδη συμβαίνει και τι επαπειλείται αύριο στην Ελλάδα.
Οφείλει λοιπόν να τους εξηγήσει το αυτονόητο, αφού μέχρι στιγμής κάνουν ότι δεν το αντιλαμβάνονται: ότι αν χαθεί ο έλεγχος στο εσωτερικό της χώρας, χώρα για να τους ξεπληρώσει δεν θα υπάρχει.
Ξέρουν ότι έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία και την αγορά και δεν τους αφορά. Βλέπουν ότι είμαστε ένα βήμα πριν από το χάος και δεν τους ενδιαφέρει. Τους καίει όμως ότι αν μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό, θα χάσουμε κι εμείς, αλλά θα χάσουν κι αυτοί.
Και τους καίει και κάτι ακόμα: ότι αν εξωθήσουν την Ελλάδα στην καταστροφή, αν τη μετατρέψουν σε αυτό που συχνά λέγεται, σε «Αργεντινή», οι λαοί της Ευρώπης θα νιώσουν για πρώτη φορά γνήσιο φόβο για το αύριο.
Μπορεί η κυρία Μέρκελ να μην νοιάζεται γι αυτό, αλλά υπάρχουν πολλοί που τους απασχολεί. Αν οδηγηθεί εκεί η Ελλάδα, χώρες ολόκληρες της Ευρώπης θα καταστούν αυτομάτως επόμενες υποψήφιες «Αργεντινές». Οι πολίτες τους δεν θα νιώσουν καθόλου καλά και θα αντιδράσουν. Όχι από αλληλεγγύη, αλλά από φόβο.
Η Ελλάδα, όπως και καμιά χώρα άλλωστε, δεν είναι ναρκομανής που έχει δανειστεί για τη δόση του, ούτε χαρτοπαίκτης που έχει δανειστεί για να παίξει και χάνει ξανά και τον πιάνουν στη γωνιά οι μπράβοι με το μαχαίρι στο λαιμό.
Τα κάναμε μαντάρα; Τα κάναμε. Εχουμε ευθύνες; Τεράστιες. Τώρα, θέλουν όμως πίσω τα λεφτά τους; Αν ναι, πρέπει να υπάρχουμε για να τους τα δώσουμε. Αν μας καθαρίσουν στο σοκάκι, δεν θα υπάρχουμε και δεν θα τους τα δώσουμε. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και, αυτό, ονομάζεται πολιτική διαπραγμάτευση.
Όμως, για να την κάνει ο κ. Παπανδρέου, πρέπει πρώτα να έχει πειστεί ο ίδιος και ότι πρέπει και ότι μπορεί να την κάνει. Με την τυφλή υποτακτικότητα που αδιάλειπτα χαρακτηρίζει την κυβέρνησή του από την πρώτη κι όλας μέρα, δεν μπορεί να προχωρήσει πια. Θα αποτύχει για μια ακόμη φορά. Κι εδώ ακριβώς είναι οι ευθύνες του.
Η κοινωνική πίεση που αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο σήμερα, δεν είναι αποτέλεσμα των θυσιών στις οποίες κλήθηκε να προχωρήσει ο ελληνικός λαός. Είναι αποτέλεσμα της απελπισίας ότι όσες θυσίες κι αν του ζητούνται εμφανίζονται μετά από λίγο να μην είναι αρκετές και της ταυτόχρονης στέρησης κάθε προοπτικής – αίσθημα που, αυτή τη στιγμή, είναι διάχυτο σε όλη τη χώρα και σε όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως πολιτικής ή κομματικής θέσης.
Η θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαού, πρέπει να χαλαρώσει, όχι να σφίξει κι άλλο, όπως ευαγγελίζονται οι ιέρακες του Βερολίνου. Και αυτό έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να επιτευχθεί, υπό την προυπόθεση ότι θα το θέσουμε, κάτι που ως τώρα δεν πράττουμε. Ηρθε όμως η στιγμή: αφού δεν έχουμε πια τίποτα να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας, θα χάσουν κι αυτοί ότι έχουν να χάσουν…
Στο τέλος τέλος, το δίλλημα είναι βαθύτατα ψευδές: τι είδους σωτηρία είναι αυτή που υποτίθεται ότι θα έχουμε αν πρώτα ισοπεδωθεί ο τόπος; Οι κίνδυνοι στους οποίους μας έχουν οδηγήσει, είναι ήδη πολύ μεγαλύτεροι από τις επιπτώσεις της πτώχευσης.
Ή θα το αντιληφθούν και θα στηρίξουν επιτέλους άμεσα την επανασταθεροποίηση της χώρας και της προοπτικής της, ή θα πληρώσουν κι εκείνοι το κόστος της καταστροφής που έρχεται. Επιτέλους, ας αποφασίσουν, να τελειώνουμε. Αν είναι να μας λιώσουν, ευχαριστούμε, μπορούμε και χωρίς αυτούς.
Γεώργιος Π. Μαλούχος:
