Σε καθεστώς-μερικό έστω-μη λειτουργικών νομών της χώρας μας η κορινθία. Σηκώνει τη ματιά της και κοιτάζει πίσω. Ο δρόμος είναι έρημος. Σιωπηλός. Η δυτική ειδικότερα ορεινή της πλευρά, ο Φενεάτικος κάμπος της, στερείται βασικότατων έργων υποδομής. Συμβιώνει αιώνες μένα θλιβερό οδικό δίκτυο. Αδυνατεί να εντάξει στο πρόγραμμα ΄΄Αλ.Μπαλτατζής΄΄το χωρίς αρδευτικό δίκτυο Φράγμα ΔΟΞΑ με την αμίλητη, άφωνη λίμνη της.
Η ορεινή μας κορινθία ζει σε σπίτια γεμάτα αναμνήσεις. Με μνήμες νοσταλγικές. Θυμάται αυτός που έμειμε, αυτός που έφυγε τις ανηφορικές παιδικές γειτονιές του ΄60 και ΄70. Τις Θεόφτωχες γειτονιές των εφηβικών χρόνων του παιχνιδιού, των ερώτων, των ονείρων. Τις λαικές συνοικίες, που στέγασαν όσους έφυγαν και αναζήτησαν ρόλους νέους, σύγχρονους στη μεγάλη, αναπτυσσόμενη Αθήνα
