Παρακολουθούμε όλοι μας έναν ορυμαγδό συνθημάτων, μηνυμάτων, υποσχέσεων, θολών και εύηχων σλόγκαν που παραπέμπουν σ΄ένα αύριο γεμάτο ελπίδα, γεμάτο με ευχάριστα γεγονότα που, δήθεν, καραδοκούν να εμφανιστούν σαν ουράνια αποκάλυψη αμέσως μόλις ανακοινωθεί η πολιτική νίκη αυτών που τα επαγγέλλονται.
Παρακολουθούμε διαφημίσεις, πληρωμένες από την τσέπη του πολίτη, με σκηνές σε slow motion, χολιγουντιανής έμπνευσης, συνοδευόμενες από ασαφείς αλλά πολλά υποσχόμενους χρησμούς.
Παρακολουθούμε αυτόκλητους πολιτικούς εισαγγελείς να κουνάνε το δάχτυλο αυστηρά προς κάθε κατεύθυνση, δίνοντας την εντύπωση, σε κάποιον εξωγήινο, ότι αποφαίνονται με κύρος εξουσιοδοτημένου εισαγγελέα από σύμπασα την ανθρωπότητα.
Ζαρωμένα φρύδια, έντονος θυμός, ιερή αγανάκτηση και επιτηδευμένος τηλεοπτικός τσαμπουκάς.
Αφηρημένες έννοιες, που χάσανε πια το περιεχόμενό τους, σουλατσάρουν από στόμα σε στόμα των πολιτικών μανδαρίνων.
Η «πατρίδα μας», το «κοινωνικό κράτος», ο «κοινωνικός ιστός», το «κοινωνικό όραμα», η «κοινωνική δικαιοσύνη», ο «περήφανος λαός» έχουν αποτελέσει το αντικείμενο εξευτελισμού τους, ως έννοιες, από τους μαστροπούς της λαϊκής νοημοσύνης.
Αυτό που με θλίβει δεν είναι ο επιχειρούμενος εξευτελισμός της λαϊκής ευφυΐας. Αυτό που πραγματικά αποτελεί την ανησυχητική διαπίστωση είναι η αδυναμία του λαού να το κατανοήσει, να θυμώσει και να προσβληθεί.
Τι σημαίνει διαφήμιση;
Όλοι γνωρίζουμε ότι σημαίνει να παρουσιάζεις απομονωμένα στοιχεία της πραγματικότητας, με επιλεγμένες εκφράσεις από ειδικούς επιστήμονες, οι οποίες δημιουργούν μια επίπλαστη εγκεφαλική διεργασία για να πεισθείς ν’ αγοράσεις ένα προϊόν.
Είναι, όμως, η πολιτική προϊόν;
Δυστυχώς ΝΑΙ. Η πολιτική έχει καταντήσει ένα καταναλωτικό προϊόν, που μπορεί κάποιος, αν επενδύσει κατάλληλα, να μας πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες».
Το πρόβλημα είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση όχι μόνο δεν επενδύει, αλλά μας βάζει να πληρώνουμε και το λογαριασμό.
Και ποια θα μπορούσε να είναι η λύση στο πρόβλημα αυτό;
Πιστεύω ότι θα πρέπει να θεσμοθετηθεί η διάθεση χώρου και χρόνου στα ΜΜΕ για την παρουσίαση των πολιτικών θέσεων των κομμάτων και των υποψήφιων βουλευτών.
Θα πρέπει να θεσμοθετηθεί η τηλεοπτική αντιπαράθεση των αρχηγών των κομμάτων, όχι μία και δύο φορές, αλλά δέκα, δεκαπέντε. Να μπαίνουν άμεσα ερωτήματα και να απαντώνται χωρίς υπεκφυγές και χωρίς αοριστίες. Να ενημερώνεται ο λαός για τις πραγματικές προθέσεις και τον τρόπο υλοποίησης των προγραμμάτων των κομμάτων και των απόψεων των βουλευτών.
Ευτυχώς, για την αισθητική μου, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε μια καμπάνια σοβαρότητας χωρίς να καπηλεύεται εθνικές προσωπικότητες, χωρίς αέρινα περπατήματα του αρχηγού του και χωρίς καμιά λαϊκίστικη κορώνα. Αντιπαρέταξε σε όλα αυτά μια σοβαρή, αυθεντική και ειλικρινή τοποθέτηση του Βενιζέλου. Αυτός που κρίνει είναι η κάλπη.
Η Δευτέρα θα δείξει.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΛΙΤΣΗΣ
