Ανακούφιση για τους χιλιάδες δανειολήπτες θα προσφέρει η πρόταση του προέδρου της συνεταιριστικής τράπεζας Πελοποννήσου Γιώργου Δαλαμαρίνη ο οποίος έκανε λόγο για επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής των δανείων ακόμα και σε βάθος χρόνων.
Ο κ. Δαλαμαρίνης αναφέρθηκε στην συμβολή και τη στήριξη των συνεταιριστικών τραπεζών στην τοπική κοινωνία και τόνισε ότι η συνεταιριστική τράπεζα Πελοποννήσου και τόνισε: Mέσα σε αυτό το πλαίσιιο αναζητούμε στρατηγικές συμμαχίες με στόχους την ανάπτυξη του δικτύου της σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, τη στήριξη της παραγωγής, την προστασία της αποταμίευσης και την τόνωση της κατανάλωσης μέσα από συγκεκριμένα προγράμματα δράσης. Θέλω τέλος να ξεκαθαρίσω ότι στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, θα συνεχίσουμε να συμμετάσχουμε στην κοινωνική ζωή της Πελοποννήσου με φιλανθρωπικές ενισχύσεις σε ευπαθείς ομάδες, χορηγίες σε αθλητικά σωματεία και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη
- Κύριε πρόεδρε, ο τραπεζικός κλάδος δέχεται το τελευταίο διάστημα ασφυκτικές πιέσεις. Η οικονομική ύφεση δυστυχώς γιγαντώνεται αντί να περιορίζεται…Θα θέλαμε ένα πρώτο σχόλιο…
« Κοιτάξτε, όταν ένα οικονομικό σύστημα αντιμετωπίζει μια παρατεταμένη ύφεση και παράλληλα δεν σημειώνεται ανάπτυξη σε νευραλγικούς τομείς της οικονομίας, είναι απολύτως φυσιολογικό να πλήττονται πρώτα από όλους τα τραπεζικά ιδρύματα. Αυτή τη στιγμή όλοι καλούνται να λύσουν τον γρίφο της έλλειψης ρευστότητας. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πρώτο και αποφασιστικό βήμα για να επανέλθει η σταθερότητα στον χώρο. Συνιστώ υπομονή προς όλες τις πλευρές. Η κινδυνολογία δεν βοήθησε ποτέ κανέναν».
- Αυτό είναι αλήθεια. Οι συγχωνεύσεις και οι εξαγορές που σχεδιάζονται για τις μεγάλες εμπορικές τράπεζες είναι κατά τη γνώμη σας επιβεβλημένες για να ανακάμψει ο κλάδος και να αισθανθούν ασφαλείς οι καταθέτες;
« Οι συγχωνεύσεις ή οι εξαγορές των τραπεζών αποτελούν ένα νέο δεδομένο. Δεν θα ήταν φρόνιμο να προχωρήσει κάποιος σε πρόωρα συμπεράσματα με θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Θεωρώ ότι τις συνέπειες δεν μπορούμε να τις εκτιμήσουμε ακόμα. Σίγουρα θα προκύψουν οφέλη από τις λεγόμενες «οικονομίες κλίμακος», τη συμπίεση των επιτοκίων καταθέσεων και δανεισμού. Θα δημιουργηθούν όμως και προβλήματα μερικά από τα οποία δεν θα έχουν εύκολες λύσεις όπως π.χ. τα θέματα ιεραρχίας στις κεντρικές υπηρεσίες ή της συνένωσης καταστημάτων και του πλεονάζοντος προσωπικού που θα προκύψει από τέτοιες συνενώσεις. Επίσης θα δημιουργηθούν προβλήματα στους πελάτες – πιστούχους από τη διαφορετική αντιμετώπιση λόγω νοοτροπίας ή την ενοποίηση και συρρίκνωση των πιστωτικών ορίων που διατηρούν στις συγχωνευόμενες τράπεζες.
- Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει;
« Το σοβαρότερο πρόβλημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ο κίνδυνος της δημιουργίας «ολιγοπωλίου», λίγων, δηλαδή, δυνατών παικτών που θα επιβάλουν τους όρους στην τραπεζική αγορά. Αν συμβεί κάτι τέτοιο , ο ανταγωνισμός θα δεχθεί ισχυρό πλήγμα κάτι που θα μετακυληθεί σε πελάτες και συναλλασσόμενων.
- Ας έρθουμε τώρα στο κεφάλαιο των Συνεταιριστικών Τραπεζών. Πως βιώνει ο συγκεκριμένος κλάδος την κρίση;
« Η οικονομική κρίση δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστες τις συνεταιριστικές τράπεζες που και αυτές αντιμετωπίζουν προβλήματα ανάλογα με αυτά των μεγάλων τραπεζών όπως η αύξησης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, η κεφαλαιακή επάρκεια, η ρευστότητα κλπ.
Από την άλλη πλευρά πρέπει ο κόσμος να καταλάβει πως τα δικά μας τα μεγέθη είναι πιο διαχειρίσιμα. Το πλεονέκτημά μας είναι στην επαφή που έχουμε με τους πελάτες και τους πιστούχους λόγω του τοπικού χαρακτήρα που αποτελεί βασικό πυλώνα του σχεδιασμού μας. Θέλω να τονίσω κάτι που μπορεί να μην έχει γίνει αντιληπτό από το ευρύ κοινό. Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, οι συνεταιριστικές τράπεζες στάθηκαν δίπλα και στήριξαν με δάνεια τις τοπικές επιχειρήσεις τη στιγμή που οι μεγάλες – οι «συστημικές», όπως αποκαλούνται – τράπεζες είχαν κλείσει τις στρόφιγγες… Επίσης, στήριξαν την αποταμίευση και το εισόδημα με καλές αποδόσεις για τους καταθέτες.
- Παρόλα αυτά, υπήρξαν συνεταιριστικά τραπεζικά ιδρύματα που δεν κατάφεραν να αντέξουν…
«Πράγματι. Σχετικά πρόσφατα ανακλήθηκαν οι άδειες τριών συνεταιριστικών τραπεζών. Δεν γνωρίζω, ακριβώς, ποια ήταν τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν και οδήγησαν την Τράπεζα της Ελλάδος σε μια τέτοια απόφαση και αν, ακόμα, εξαντλήθηκαν όλα τα δυνατά περιθώρια. Ενδεχομένως να ήταν μια απόφαση «εν θερμώ» που θα έχει συνέπειες που θα αρχίσουν να φαίνονται από εδώ και στο εξής.
Όπως ίσως γνωρίζετε, οι συνεταιριστικές τράπεζες, είναι εταιρείες ανοικτού κεφαλαίου που σημαίνει ότι ο μεριδιούχος, έχει το δικαίωμα να ζητήσει ρευστοποίηση των μερίδων του. Δεν υπάρχει δευτερογενής αγορά.
Λόγω του καθεστώτος και του θεσμικού πλαισίου κάτω από το οποίο λειτουργούν, αποτελούν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης και αστάθειας αντιμετωπίζουν αυξημένα αιτήματα ρευστοποιήσεων. Εμείς, δεν αντιμετωπίσαμε τέτοιο φαινόμενο ή το αντιμετωπίσαμε σε πολύ μικρό βαθμό. Έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη των μεριδιούχων
- Τι βλέπετε για το μέλλον;
«Το μέλλον των συνεταιριστικών τραπεζών απασχολεί, κατά πρώτο λόγο, τις ίδιες και σίγουρα, απασχολεί ή θα απασχολήσει και τις εποπτικές αρχές. Από παράγοντες των συνεταιριστικών τραπεζών έχουν διατυπωθεί σκέψεις συγχωνεύσεων. Τέτοιες σκέψεις θα έχουν καλή εξέλιξη μόνο αν δεν αλλοιωθεί το βασικό τους πλεονέκτημα, ο τοπικός χαρακτήρας, δηλαδή, που συνδέει τις τράπεζες με τις τοπικές κοινωνίες. Ο θεσμός των συνεταιριστικών τραπεζών στην Ελλάδα πρέπει να ενισχυθεί. Αυτό πρέπει να το επιδιώξουν και οι ίδιες αλλά πρέπει να συμβάλει και η πολιτεία.
- Με ποιον τρόπο;
-
« Ενδεχομένως με τη δημιουργία μιας κεντρικής επιχειρηματικής δομής, η οποία αν στηθεί σωστά θα διευκολύνει πολλούς στόχους όπως τη διατήρηση της αυτοτέλειας των τραπεζών και τη διαφύλαξη του πλεονεκτήματος του τοπικού χαρακτήρα, τον κεντρικό εποπτικό έλεγχο και την αντιμετώπιση, ενδεχόμενων, προβλημάτων σε κεφαλαιακή επάρκεια, σε ρευστότητα και σε άλλους νευραλγικούς οικονομικούς τομείς.
Επίσης αυτή η διαρθρωτική αλλαγή θα βοηθήσει στην επίτευξη οικονομιών κλίμακος μέσα από την δημιουργία κεντρικών μονάδων ή θυγατρικών επιχειρήσεων υποστήριξης των δραστηριοτήτων τους. Η Πανελλήνια Τράπεζα, που ιδρύθηκε από τις συνεταιριστικές τράπεζες, μπορεί να δραστηριοποιηθεί περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση.
Στην Ευρώπη, υπάρχουν παραδείγματα κεντρικών επιχειρηματικών δομών συνεταιριστικών τραπεζών – η RABOBANK είναι μία από αυτές – που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπο ή να αντικείμενο μελέτης για τη δημιουργία κάτι ανάλογου. Εδώ χρειάζεται και η παρέμβαση της πολιτείας. Να διαμορφώσει κατάλληλα το θεσμικό πλαίσιο.
- Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το μέλλον της Συνεταιριστικής Τράπεζας Πελοποννήσου;
«Εμείς στην Πελοπόννησο προσπαθούμε να χαράξουμε τη δική μας διαδρομή. Αναπτυχθήκαμε κάτω από δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, στηρίξαμε τις τοπικές επιχειρήσεις και κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των τοπικών κοινωνιών. Έχουμε κεφαλαιοποιήσει την αξιοπιστία μας. Φιλοδοξία και στόχος μας, είναι να αναδειχθεί η Συνεταιριστική Τράπεζα Πελοποννήσου σε ένα ισχυρό οικονομικό παράγοντα ανάπτυξης της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας της Πελοποννήσου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιιο αναζητούμε στρατηγικές συμμαχίες με στόχους την ανάπτυξη του δικτύου της σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, τη στήριξη της παραγωγής, την προστασία της αποταμίευσης και την τόνωση της κατανάλωσης μέσα από συγκεκριμένα προγράμματα δράσης. Θέλω τέλος να ξεκαθαρίσω ότι στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, θα συνεχίσουμε να συμμετάσχουμε στην κοινωνική ζωή της Πελοποννήσου με φιλανθρωπικές ενισχύσεις σε ευπαθείς ομάδες, χορηγίες σε αθλητικά σωματεία και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες.
- Κύριε πρόεδρε, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι καταναλωτές αφορά στα στεγαστικά δάνεια. Όλοι είδαν τις απολαβές τους να μειώνονται ή να εξανεμίζονται, αλλά η δόση δεν μειώθηκε. Θεωρείτε ρελαλιστική μια συμφωνία κυβέρνησης – τραπεζών για κούρεμα της δόσης ώστε να μπορούν τα δάνεια να εξυπηρετηθούν;
«Αυτό, πραγματικά, είναι ένα μεγάλο πρόβλημα με κοινωνικές διαστάσεις. Εμείς σαν τράπεζα δεν είμαστε εκτεθειμένοι σε στεγαστικά δάνεια. Ήταν και είναι, προς το παρόν, έξω από την πιστωτική μας πολιτική. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει τέτοια συμφωνία δεδομένου ότι οι τράπεζες έχουν ήδη υποστεί ζημιές από το «κούρεμα» των ομολόγων. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος της ανακεφαλαιοποίησης. Οι τράπεζες δεν αντέχουν άλλες ζημιές εκτός αν υπάρξει πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση. Θεωρώ πιθανότερη τη λύση της επιμήκυνσης του χρόνου των δανείων σε διάρκειες μεγαλύτερης από τα 40 χρόνια, ας πούμε 50, 60 ή ακόμα και 90, ώστε να μειωθεί το ύψος της δόση. Ουσιαστικά, δηλαδή, οι δανειολήπτες θα γίνουν – κατά κάποιο τρόπο – ενοικιαστές του σπιτιού τους».
